Category: Artículos

Mineral – The Power of Failing (1997)

0004577802032_500X500Se observamos a portada deste disco da metade cara abaixo ata podería ser fermosa, pero tiña que aparecer a nosa amada comicsans no cénit pondo título ao álbume de debut de Mineral, estragando gran parte do encanto. E que mellor momento pra falar deste álbume, non só porque a nivel persoal resúltame especial, senón tamén porque o vocalista e guitarrista Chris Simpson decidiu arrexuntar aos seus no 2014 tras a rotura da banda en 1998. E non son os únicos contemporáneos que o fixeron, pois bandas como American Football, Braid, the Jazz June ou Gameface estarán xirando internacionalmente durante todo o 2015.

Orixinada en 1994, Mineral forma parte da oleada de grupos nados en Austin como Christ Front Drive ou Texas is the Reason que levaron o emo ás súas cotas máia altas, movéndose sempre en círculos independentes e tocando en salas cativeiras.

Mineral1Influenciados directamente de grupos precedentes como Sunny Day Real Estate pero cunha producción máis lo-fi, estes mozos foron unha absoluta revelación pra aqueles fans do pop-punk, hardcore ou indie-rock. Non é de estranar que por aquel entón grandes discográficas se interesasen neste tipo de sons coma novo producto que vender a uns adolescentes xa cansos do grunge, e que en parte, explica a corta existencia destes grupos. Xa todos sabemos que as tendencias son cíclicas, nembargantes, ninguén podía anticipar o fervor co que sería acollido o emo de mediados dos 90 quince anos máis tarde.

Centrándonos máis no que é o disco, un clásico de xénero, sorpréndeme a frescura e a conexión emocional que se pode atopar con él, o que nos leva a pensar na solidez de cada unha das cancións. As composicións, como non podía ser menos, afondan no paso do tempo, no madurar, o amor non correspondido, a inocencia da xuventude, o amor á familia e todo o que esas relacións e conexións implican.

O disco ábrese con “Five, Eight And Ten”, un tema perfecto no que a intensidade de guitarra e batería vai medrando conforme avanza pra chegar ao seu momento álxido: “I walked along beside the purple mountains beneath the orange sky/Imagined what it all might look like with these planks out of my eyes / I wondered if the big white horse was coming down tonight / I wanted to taste that victory but my mouth was dry”.

A continuación “Glory”, “Slower” e “Dolorosa”, reforzan ese comezo e atrapan a un definitivamente, chorreando emocións a mansalva e deixándonos con pratos machacados e cordas movidas a gran velocidade. Deste xeito de tocar beberían despois famosas bandas de post-rock da mesma cidade como Explosions in The Sky.

Con “80-37”, rememóranse eses momentos de tenrura e inocencia dunha infancia que anos despois antóxase coma feliz e sirven de preludio a “If I could”, o meu favorito. Unha verdadeira oda ao amor que comeza cunha intro instrumental de case dous minutos que dará paso a un xa coñecido “in crescendo”, base do disco e do xénero. A canción fala verdadeiramente por sí soa:

“July” e “Silver” manteñen o nivel, se ben esta última está caracterizada por ritmos lentos e algo máis pesados de bandas como Codeine. “Take the picture now” e “Parking lot” poñen o colofón perfecto a un conxunto de cancións redondas e fundamentales pra entender o emo. Quédome cas letras que pechan o disco, que lle dan o nivel de melodrama e intensidade perfecto: “When I’m finally naked and standing in the sunlight/ I’ll look back at all of this selfishness and foolish pride/ And laugh at myself.”.

Recoñezo que me poño tontorrón cada vez que escoito a estes rapaces, polo que o único que me resta dicir é que bendito sexa o seu regreso aos escearios e que ogallá teña a oportunidade de velos en vivo e marcar cun “X” ese recuadro que acompaña a longa lista de cousas pendentes que todos temos.

MIneral3

Advertisements

O mellor internacional para OCS

Coma sempre a destempo os haters de odiocomicsans demostran a súa animadversión cara os discos publicados o pasado ano. Cada compoñente elixe tres discos da órbita exterior. Do millor de cada casa.

galldindie:

NICK CAVE & THE BAD SEEDS – PUSH THE SKY AWAY

cover

O vellán de Nick volve co noso grupo de sementes favorito cinco anos despois do seu último disco de estudio (Dig, Lazarus, Dig!!!) e despois dos meneos do vocalista con Grinderman, as Bad Seeds volven á carga para firmar un disco excepcional. Marcado pola densidade das súas composicións, polo aire tenebroso que a veces alcanza o seu percorrido pausado e sensual, e pola carismática voz cavernosa do propio Cave, acaban por rematar un disco cuxo son parece estar continuamente ao acecho, como bestia agazapada a piques de saltar sobre a súa presa. Persoalmente creo que é sublime o tema de peche, que leva o mesmo título do disco, e acaba por bordear de tensión e espectacularidade o ambiente tenso e atmosférico do álbum.

WARLOCKS – SKULL WORSHIP

skull worship

Dise que Bobby Hecksher volveu para facer máis do mesmo. Amén si sona tan ben. Sendo o guitarrista orixinario de The Brian Jonestown Massacre o único membro constante durante os quince anos de traxectoria do grupo, pode decirse que pese ás adversidades creou un universo propio, un sonido invariable que recoñece a The Warlocks como banda. E non é moco de pavo. Continuando nos seus propios derroteros de rock psicodélico publican o último disco da triloxía aberta por Heavy Deavy Skull Lover no 2007: Skull Worship é un traballo denso, melancólico e pasional, que pode destacar ou facerse eterno. Para min un disco con corpo e alma, dos que hai que comprender como un todo e non hit by hit.

MOGWAI – LES REVENANTS

Les Revenants

Sen sonrojarme moito subo ao podio aos escoceses Mogwai, pois o seu é un disco con entidade suficiente para otorgarlles un posto a destacar. Si ben publicaron no 2012 un EP titulado de igual forma, non foi ata principios do 2013 cando saliu á luz o LP, que suma ao anterior proxecto once temas e elimina a segunda pista do EP (Soup). O primeiro que hai que saber sobre este disco é que é a banda sonora de Les Revenants, valga a redundancia, unha serie francesa que ten lugar nun pobo algo inquietante dos baixos alpes no cal os seus habitantes volven á vida, como xa comentaba no seu día. Os temas son bastante curtos para tratarse de post-rock instrumental, casi paisaxístico como este, polo que as recurrentes explosións deste tipo de música apenas teñen cabida. Mogwai lévate da súa xélida man a través dunhas cancións de estructura simple pero efectiva: comenzando con Hungry Face, unha delicia de dous minutos e medio onde os instrumentos entran pouco a pouco (uns dolorosos golpes de xilófono, o que parece unhas baquetas golpeando a carcasa dun tom tom, notas dun piano sobrio e o arrastre dunhas cordas de contrabaixo) e acaba por desvanecerse cun teclado decadente. Sen duda do mellor do disco xunto á última, Wizard Motor (precedida por unha misteriosa versión spiritualizada de Washington Phillips) unha canción guitarreira que aporta ese deixe de inquietude e atmósfera opresiva que as imaxes da serie piden a ghritos.

danieldelacuesta:

SIGUR ROS – KVEIKUR

Kveikur supón o enésimo cambio de tercio dos islandeses Sigur Ros. Sen saírense das personalísimas liñas dun son que eles mesmos levan xa case que 20 anos trazando, Kveikur recrudece o seu esqueleto para amosar o que sempre houbo agochado trala suavidade das varias capas de producción superpostas ao traballo inicial. Tralo abandono do teclista Kjartan Sveinsson e convertidos nunha sorte de power trio post-rockero, a aposta por una música máis directa  non poido dar lugar a un disco mellor. Dende a ruidosa Brennistein, atopamos a uns novos Sigur Ros dentro de si mesmos, menos delicados e máis crús.

E logo, está o vídeo. Ese vídeo de Brennistein que xoga co estalido, coa explosión que nunca se produce. Maxistral.

DEAFHEAVEN – SUNBATHER

A nova oleada de black metal parece que chegou para quedarse. Se nos últimos anos se atisbaba un rexurdimento do xénero caracterizado por un sonido máis limpo, aproximándose a territorios xa coñecidos polo post-metal e o post-rock, no 2013 certos grupos xa tiveron unha cálida acollida en ambientes máis comerciais. Deafheaven son a punta de lanza desa etiqueta asociada a Neige e que se deu en chamar blackgaze. En particular, Sunbather compaxina momentos de son escuro e intrincado cunha claridade e limpeza xa moi recoñecibles. Xogando con voces gritonas en segundo plano entramadas en composicións bastante melódicas, Deafheaven crean una paisaxe estremecedora e inesquecible. Cumbre deste 2013.

OLD GRAY – AN AUTOBIOGRAPHY

Falando de rexurdimentos, tamén é reseñable a gran cantidade de grupos que practican ou utilizan o screamo na actualidade. E eu non podo máis que alegrarme, porque me axuda a obviar as toneladas de bazofia producidas baixo esta etiqueta fai non tanto tempo. Aquí podería destacar o novo de Comadre, The saddest landscape ou Touché Amoré, porque hai bos discos, pero quédome con este An Autobiography de Old Gray. Achéganse ao xénero dende unha perspectiva cercana ao ambiental e consiguen pechar un disco que fusiona o doce e o violento cunha honestidade sorprendente. Funciona todo no seu xusto momento, introduccións melódicas ou pezas exclusivamente instrumentais xúntanse con temas acelerados, directos e furiosos. E, repito, funciona moi ben. Case como se cada tema fose parte dun puzzle ou dunha secuencia ordenada de feitos, de tal maneira que para avanzar sexa absolutamente necesario o paso anterior. As letras moldean un conxunto que trata con astucia unha angustia existencial, clichés da adolescencia tardía.

heregoesmygun:

ICEAGE  – YOU’RE NOTHING

Iceage-Youre-Nothing-608x608

O segundo álbume destes mozos daneses que non pasan dos 18 anos de media de idade deixoume completamente atónito. Facía ben tempo que non escoitaba un álbume de punk ou post-punk, como lle queirades chamar, tan fresco e contundente. Estes rapaces de estética joydivisiana xa deixaron rastros da súa madurez musical no seu primeiro LP “New Brigade”, pero con “You’re Nothing” superaron con creces a súa “ópera prima”. O disco comeza con dous trallazos, “Ectasy” e “Coalition”, que serven pra abrir o apetito ao que virá despois, interludio e “Burning Hand”,  “In Haze” e “Morals”, tres temazos de arrecendo oitenteiro e escuro que chegan a deixar a un boquiaberto. O nivel non baixa en ningún momento do disco, e a continuación o seguen intensas cancións que non pasan dos dous minutos de media. Mesturando os mellores elementos do punk, do hardcore, da new wave e batíndoos, saería un zume coma este.

Amosegas desta espontaneidade e frescura son os carteis dos seus directos:

OBL IA Flyer

     iceage-2-nights-at-acheron

E como non podía ser menos, aquí vos podedes atopar co que fan en vivo “Coalition”

GROUPER  – THE MAN WHO DIED IN HIS BOAT

GROUPER-THE-MAN-WHO-DIED-IN-HIS-BOAT1-575x575

Grouper, aka Liz Harris, publicou no xa pasado 2013 “ The Man Who Died In His Boat”, unha colección de cancións grabadas paralelamente con “Dragging a Dead Deer Up a Hill” alá polo 2007. Trátase do disco máis consistente e accesible feito ata data por esta artista, que colaborou entre outros co neozelandés Roy Montgomery ou ca banda Xiu Xiu. Falando propiamente deste LP, de precioso título, atopámonos con sons próximas ao ambient, coa guitarra acústica sempre presente e cunha voz desesperada e cansa que se desliza suavemente entre corte e corte, conformando preciosas melodías e drones que nos fan entrar nun estado de ensoñación transitoria. O conxunto de cancións evocan a imaxe dunha habitación completamente baleira e fría, co vento mecendo aos poucos os visillos da ventá, ou tal vez unha volta ao pasado a través duns ollos tapados por un veo e que non distinguen outras cores que non sexan o branco e o negro. Este disco rezuma a noites de insomnio e ansiedade, conseguindo en parte transmitir algúns destes estados a quen o escoita, sobre todo en temas como “Being Her Shadow”, “Difference (Voices)” ou “Vanishing Point”. Tamén destaco temas como “Cover The Long Way” ou este “Vital”. En definitiva, un dos proxectos que máis me entusiasmou e chegou o ano pasado.

ROLY PORTER  – LIFE CYCLE OF A MASSIVE STAR

rolyporter

Velaquí tendes a que é, pra o meu gusto, a gran obra mestra do 2013 no que ao campo musical se refire, e como non son periodista nin teño o don da palabra, é posible que todo o que diga sobre el se quede curto. Pódese dicir sen medias tintas que este disco maiúsculo do británico Roly Porter fai xustiza ás horas que este home invirte na música. E é que este álbume desgrana en cinco cortes a traxectoria vital dunha estrela, coma o seu título di: nacemento, explosión, supernova e vacío. Faino a través dun ambient que mestura sub baixos potentísimos con instrumentos de corda propios dunha orquestra de cámara, grabacións a plena natureza e demáis sons indescriptibles, mesturando momentos de tranquilidade con caos absoluto. O resultado é dunha extrema beleza, pois consegue a través de sons trasladarnos ao espazo, a pensar no máis alá, á insignificancia das nosas vidas entendendo estas como individuais… E é que resulta que o álbume pode chegar a entenderse coma unha paradoxa en sí mesma: relatar a vida de centos de millóns de anos dun corpo celeste en pouco máis de media hora, ¿e acaso non duran as nosas milésimas de segundo en comparación ca dun astro? Non vou resaltar só unha canción, senón todas. Este disco hai que concebilo coma un todo, coma un ciclo que non pode ser saltado no tempo. Aquí o tendes enteiro “Life Cycle of a Massive Star”

Teño que dicir que tiven a honra de poder disfrutalo en vivo xunto cos audiovisuais de Akheron Fall e que foi unha experiencia inesquecible:

263121491_640http://vimeo.com/37474638

comomepos:

FUZZ – FUZZ

ad7ebd4e

Despois dun ano incrible como foi o 2012 para Ty Segall, este ano repite éxito cun par de álbumes que se distancian do que nos ten acostumbrado. Por un lado, Sleeper (que podía perfectamente ocupar este lugar na lista), despoxado de toda distorsión e en formato acústico; e polo outro Fuzz. Fuzz escapa un pouco do garage, e abraza o riff máis tradicional, con toques stoner por momentos. “Sleigh Ride” é un bo exemplo do que podes atopar. Ninguén dubida que Ty Segall está nun estado de forma espléndido e esperemos que siga así moito tempo!

THE DIRTBOMBS – OOEY GOOEY CHEWY KA-BLOOEY!

dirtbombs-ooey-gooey-chewy-ka-blooey-cover

O xenial Mick Collins levaba moitos anos ameazando con sacar unha referencia de bubblegum pop. Polo camiño caeu o punk, o funk, o soul e incluso o techno; pero chegou o momento é a mítica banda de Detroit sacaron o esperado álbum. Composto de 10 temas propios, con algún hitazo polo medio e cunha duración inferior os 30 minutos, é un bonito homenaxe a felices sons doutra época. Por exemplo, o propio Mick Collins fala dos seus temas favoritos do xénero aquí.

THEE OH SEES – FLOATING COFFINS

d7d20a76

Xa levan moitos anos rondando por ahí, cun montón de álbumes editados nos ultimos dez anos  baixo diverso nome, pero eu non tiven o placer de atoparme con eles ata agora. Floating Coffin é un excelente exercicio de garage psicodélico onde o punk está moi presente, e os trallazos directísimos deixan paso a temas máis pop e calmados, como a espectacular  “Minotaur”  que pecha o LP.

Os mellores discos españois do 2013

Que sí, que igual vamos un pouco tarde, pero en Odiocomicsans somos así. Igual botamos un ano sen escribir, como volvemos e facemos sesión e poñémonos a escribir artigos coma tolos. De todas formas, non hai dúbida de que a escena musical española está vivindo unha verdadeira época dourada. Moita cantidade, pero tamén moita variedade e calidade. Cada colaborador escolleu algunhas referencias coas que se queda deste último ano.

As eleccións de comomepos:

BETUNIZER  – GRAN VETA

a2245022136_10

Betunizer é un claro exemplo da variedade musical existente na escena española. Co seu novo disco Gran Veta poñen a casa patas arriba (igual que fixeron co aínda máis maxistral Boogalizer de 2009) e ofrecen un álbum dunha contundencia innegable, onde o baixo e a excelente batería marcan o ritmo e ton deste Gran Veta e no cal manteñen o seu humor marca da casa (así se entende que fagan tan boas migas con Unicornibot). Eu non podo deixar de percibir certa débeda con Jesus Lizard ou Shellac, o cal fai que se me caia, un pouco máis se cabe, a baba. Aquí, “Pantera Pura”.

CAMARADA NIMOY – CAMARADA NIMOY

a4117009611_10

O seu primeiro LP amplía o traballo feito ata o de agora, seguindo por esa liña onde mesturan todos os estilos que se lle pasan pola cabeza, onde o surf, o blues, o rock and roll, o funk, o swing ou o jazz teñen cabida. A ritmo de theremin, Camarada Nimoy son unha banda digna de ver en directo, onde as imaxes fan que a música aínda colla máis forza. Inolvidable esa “Ponte de Tacoma” ou “A Fantástica Bici de Hoffman”.

GUADALUPE PLATA – GUADALUPE PLATA

a0611786056_10

O terceiro disco destes andaluces ven a afondar aínda máis no seu son. O que xa demostraron nos seus dous primeiros álbumes (todos chamados igual, curiosamente) segue aquí presente neste último traballo de forma máis redonda se cabe. Blues sucio, sen concesións, que recorda, por momentos, ós lobos lamentándose na noite. Maldita rata mal nacida…

As eleccións de heregoesmygun:

DAS KAPITAL  – GRECIA

das_kapital

Empregando o son industrial como canle da desafección coa realidade social existente, Das Kapital preséntannos Grecia, país que inspira o punto de partida dun disco redondo e necesario que se desmarca de todo o feito ata agora no panorama musical galego. Ritmos apocalípticos, percusión seca e doses de ruido ben estructurado conforman un violento océano de desolación e raiba contida a través do cal navega a voz de O Leo. As letras comprometidas, e quizáis influidas polos versos de Celso Emilio Ferreiro e por El Capital, de Marx, amósonos a crudeza do momento no que vivimos e poñen un broche de ouro a un dos mellores discos nacionais do 2013.

P.D: Non vos perdades especialmente o segundo corte do disco, no que a banda compostelana versiona de xeito excelente a Los Saicos.

DON THE TIGER  – VARADERO

varadero-donthetiger

Se existise un David Lynch español (non existe, ¿verdade?), Adrián de Alfonso, o músico que se agocha tras Don The Tiger, sería o seu particular Angelo Badalamenti. Apostando fortemente pola experimentación e variopintos estilos musicais coma o dark ambient, o tango ou o blues, este disco desmárcase de calqueira outro. Arrecende a dexeneración e bar de cloaca, a bailes nocturnos no medio das rúas baleiras ou mesmo a un circo de monstros no medio dun escampado. As letras, cargadas intelixentemente de metáforas e figuras retóricas, elevan cada un dos temas por medio dunha espiral de surrealismo á categoría de obras mestras. A riqueza musical e a producción das oito cancións que conforman Varadero fan que o álbume flúa excepcionalmente e se remate nun abrir e pechar de ollos.

ESQUELAS  – INCISO

inciso-esquelas

Vou evitar os formalismos e comezar dicindo que este EP é unha auténtica animalada sonora. O dúo coruñés superou con creces o seu debut, de título homónimo, e agasállannos cun disco sólido, compacto e producido de xeito elegante e exquisito. Atopámonos cunha son pesada e lenta de influencia post-industrial e con grandes cantidades de baixas frecuencias e reverberación, que xeran unha neborenta paisaxe nocturna dun bosque e unha asolagante sensación de indefensión dende o primeiro ata o último corte. Especial mención merece “Entre lo imperceptible”, o meu favorito, onde apostan por un compás de 4/4 baixo de voltas lembrando a bandas como Raime.

O son de Esquelas vai acompañado en directo maxistralmente por vídeos coma o que podedes ver a continuación: “Perseverante en la memoria”.

Por certo, “Inciso” tamén se presenta nunha edición limitada a 50 casettes feita polo estudo Lazo. Non vola podedes perder.

As eleccións de galldindie:

UNICORNIBOT – MAMBOTRON

mambo

Os nosos paisanos de Unicornibot afiánzanse no seu terceiro álbum como un grupo a ter moi en conta, pois dispoñen da capacidade para converxir ese estilo duro e repetitivo que define ao math rock en toda unha festa sen límite, resultando un math rock bailable e alegre como poucos poden lograr. Con Mambotron, os catro xinetes do mathrokalipsis volven enfundarse os seus gorros de papel albal para cabalgar sobre unha base rítmica todopoderosa marcada con esas líneas de baixo que van dirixindo o disco ao longo do día do xuizo final, no que sobresaen os trepidantes riffs de guitarra para proporcionar o ritmo bailongo definitivo, creando unha riqueza de matices que fan a delicia de oído e corpo.

L’HEREU ESCAMPA – LLAMP DE DÉU

l'hereu

Se ao mirar esta portada pensas nun pop romántico e minimalista, estarás comentendo un erro catastrófico. Tras este pastor con cara de boi saído das montanyas cos soplos da tramontana atópase un combo de guitarra e batería facendo trallazos curtos, directos e cheos de gritos. Aínda que tamén ten cabida a calma sosegada na que se converte Ingràvid, que da un respiro a unha música tan intensa, ou o último corte: Fred. Pero os de Plana de Vic téñeno moi claro: o seu é un punk cheo de matices rock e hardcore que se conxuga á perfeción para parir este redondo llamp de Déu.

CUELLO – MI BRAZO QUE TE SOBRE

CS2161234-02A-BIG

Cuello é o novo proxecto da cabeza de Betunizer polo que xa podedes deducir un pouco a que pode sonar esta parte do corpo, pero o mellor de todo son as letras cómicas que sobresaen, e nunca mellor dito, de entre as capas de distorsión que envolven cada canción, todo a moitas revolucións e coa característica voz aguda de José Guerrero chillando incongruencias pouco comprensibles. Esa é a esencia de Cuello: velocidade e potencia, que tan ben catalizan neste Mi Brazo que te Sobre, onde se poden sacar un bo puñado de himnos absurdos.

As eleccións de danidelacuesta:

WIND ATLAS – THE LOST FOUND

a0905549957_10

Gústame a xente activa. A xente que, máis alá de queixarse ou non, ensucia as mans facendo cousas, tentando saír adiante facendo o que máis lle gusta. Así é a xente de Wind Atlas, tamén en The Destroyed Room ou Sons of Woods, fundadores do selo independente Boston Pizza Records e da tenda física Dead Moon Records. Xente, como vedes, moi activa da escea barcelonesa que neste proxecto aposta por un folk de raíces medievais e asentado na tradición mística do neofolk e nas sinxelas bases rítmicas do slowcore máis radical. Con un esqueleto repetitivo e minimalista e a prodixiosa voz de Andrea, constrúen espazos sonoros profundos e suxerentes, misteriosos ou tenebrosos, que nos retrotraen a tempos e lugares remotos, momentos descoñecidos ou lendas esquecidas.

SANGRE DE MUÉRDAGO – DEIXÁDEME MORRER NO BOSQUE

0001381591_10

Redundando no estilo anterior, o novo disco de Sangre de Muérdago xoga coa posibilidade de crear ambientes lendarios e misteriosos a partires dun folk celta de orixe galego, cantado no noso idioma, a pesares de estar gravado en Alemaña. Escoitalo e imaxinarse percorrendo unha fraga mentres cae a noite, escoitalo e ver o verde dos fentos e dos brións asomar alí onde pisas. Deixádeme morrer no bosque soa a fervenza e lareira, a choiva e lume, a fadas e vento e non volo deberíades perder.

TENTUDÍA – TENTUDÍA

a1409741303_10

Difícil ven resultando atopar cousas no instrumental ou no post-rock que se alonxen de esquemas repetitivos ou xa vistos. Igual o debut de Tentudía non é o caso, pero a min mo pareceu. Aposta por una chamativa mistura de sons cáusticos e máis ambientais, introducindo voces que desbordan rabia e pasaxes de (só) aparente tranquilidade e introspección. Como pasear polo acantilado e, a cada pouco, amenazar con tirarse.

MENCIÓNS DE HONRA:

Repetimos: sesión no Rif Rock en Cambados

1504105_10201613424003045_1710526804_n

Por segundo ano consecutivo, o equipo de Odiocomicsans porase ós mandos da cabina do Rif Rock Cambados (rifrockerz.blogspot.com). Será o vindeiro sábado 18 de Xaneiro e por suposto, todo o mundo está convidado. E ao furancho de antes tamén. O caso é que os que se acerquen terán a oportunidade de ver o mismísimo Billy Childish en persoa (non esa imitación barata de Fari Childish) e poderán disfrutar de catro estilos distintos pinchando desde o templo do rock and roll!!

Sen máis, recordade que o medo ten que cambiar de bando e…
MORTE A COMIC SANS!!!!!

No tengo boca y debo gritar


Cinco humanos llevan 109 años siendo torturados física y psicológicamente por AM. Durante las diez páginas que dura este pequeño y aclamado relato de Harlan Ellison, se define el carácter de los cinco implicados y especialmente sus defectos, los cuales son el epicentro de las torturas psicológicas de AM.

Lo más remarcable del relato, es la crudeza y frialdad con la que son descritos los castigos y mutilaciones que sufren los elegidos. Muy pronto llegas a la conclusión que la peor de las torturas que sufren los protagonistas es la inmortalidad, ya que por un lado AM los mantiene “congelados” o “rejuvenecidos” en la edad en la que fueron capturados, pero por otro, todos sus intentos de suicidio son bloqueados por el superordenador.

Y es que AM es un superordenador que tomó consciencia propia y decidió renombrarse AM por el “pienso, luego existo” (en inglés “I think, therefore I am”) y acabar con la humanidad, cebándose con unos humanos elegidos al azar para ser torturados hasta la eternidad.

Por otro lado, también existe una aventura gráfica de mismo título del año 1995. En ella, se expande la historia del relato y se narra una  situación diferente para cada uno de los personajes, donde se deben superar diversos puzzles y desafíos. Según como actúes y las decisiones que tomes, algunos sobrevivirán y otros no y se llegará a una escena final donde incluso se puede recrear el final del relato.

Ihavenomouth
La aventura respeta adecuadamente el tono del original y el estilo de animación mantiene esa línea fría y cruel. Incluso el doblaje (por increible que parezca existe versión en español) termina funcionando por su estilo amateur. La dificultad puede resultar elevada en ciertos momentos, pero parece adecuada pensando en el tipo de público al que va dirigida la obra.

En este foro, puedes encontrar un link para descarga del relato http://www.epublibre.org/foro/viewtopic.php?f=37&t=2838  y también puedes descargarte el juego a través de Steam, GOG (más recomendable siempre) o rateando fácilmente por ahí.

Les Revenants

les reve

La atmósfera tensa de Twin Peaks vuelve a la pequeña pantalla de la mano de nuestros vecinos franceses. Nunca lo hubiérais imaginado, pero en la frontera este de Francia se encuentra la otra mitad del famoso pueblo de montaña creado por David Lynch y Mark Frost, ya que no sólo comparte el mismo ambiente cargado, sino que podría tratarse perfectamente de pueblos hermanados: los dos son herméticos y pequeños, rodeados de una naturaleza desbordante, lo que siempre da un aire tétrico y solitario, y ambos son habitados por personas oscuras y algo cerradas en sí mismas. Si bien en Les Revenants no se trata de resolver quién mató a Laura Palmer, sí hay otra cuestíon flotando a lo largo de los ocho capítulos que conforman la primera temporada, ¿por qué vuelven los muertos?

Les Revenants - MogwaiPartiendo de una película estrenada en 2004 bajo el mismo título, es Canal+ bajo su marca de series (Creation Originale) quien le da forma de la mano de su director Fabrice Gobert. La banda sonora, sin la cual parte de la ambientación se iría al garete, la compone ni más ni menos que Mogwai, que resucitan para firmar un inquietante conjunto de temas que dan vida (o muerte) a la serie.

Bajo estas premisas, y recalcando que no se trata de una serie de zombis al uso, sino que, también como Twin Peaks, se trata de una mezcla de géneros: terror, misterio, drama, fantástico, esoterismo, policíaco… un batiburrillo de estilos que se entrelazan sin miedo y de forma coherente. El pueblo se encuentra rodeado por las bajas montañas que van dando forma a los cercanos Alpes y como escenario final del mismo la presa que rodea el pueblo le da un plus de inquietud y temerosidad, pues años atrás sufrió un escape masivo sepultando a su paso el pueblo originario y con él, cientos de vidas.

Así nos encontramos ante un escenario hermético y claustrofóbico cuyos personajes principales nos transmiten inquietud pero a la vez una fascinación enfermiza. La primera de las cuestiones que debate la serie es desde la prespectiva personal y social, cómo reaccionan los seres queridos frente a la llegada de un pariente fallecido, la aceptación, el cariño abnegado, la resolución de los temas pendientes, la forma de volver a vivir una vida que ha seguido adelante sin ellos… Luego, el rumbo de la misma torna hacia un terreno más resbaladizo cuando se cuestiona el origen y la naturaleza de lo que está sucediendo, en un intento de justificar de la forma más lógica posible esa vuelta a la vida. Sin dejar estas cuestiones atrás, van surgiendo nuevas incógnitas como la posibilidad de que vuelvan a desaparecer, o su inmortalidad. Todo ello rodeado de la inquietud inherente a la muerte y de malas vibraciones respecto al embalse, pues algo raro sucede y nadie parece saber nada.

La trama se retroalimenta de pequeñas subtramas centradas en cada uno de los personajes principales: la adolescente Camille que busca con desesperación la aceptación de su hermana gemela y el amor del chico que le gustaba; Simon, quien desea retomar su vida al lado de su prometida Adéle; Julie, víctima de un asesino en serie siete años atrás, que intenta darle un sentido a su vida en la persona de Victor, un niño que aparece de la nada; Serge, que se reúne con su hermano mayor y trata de superar su enfermedad…

Además del buen y sólido guión, la serie se refuerza por una gran calidad técnica, una fotografía exquisita, la banda sonora que comentaba de Mogwai que al parecer fue grabada antes de rodar, y un opening a la altura de True Blood o la misma Twin Peaks. En definitiva, una serie para disfrutar de la trama y de una buena calidad a este lado del charco, para variar.

Odiocomicsans djset no Rif Rock (Cambados)

Neste mundo sumamente globalizado unha fonte trata de gobernalos a todos, unha fonte racista que renega dos seus vellos compañeiros Arial ou Times New Roman (e xa non falemos de Windings). Unha ameaza real, un monstruo imparable, que comezou contaminando os colexios de todo o país e que se transmite por vía respiratoira, como cicloxénese explosiva pandémica. Pero catro rapaces chegados de toda a xeografía galega deciden que isto non pode cotinuar e por elo, celebramos un encontro contra os tipos de letras fascistas este mesmo Abril. Os catro integrantes deste sacrosanto blog estaremos este sábado 13  no bar amigo e segunda casa Rif Rock pinchando a música que nos gusta a partires das 12 da noite. Cada un cun estilo diferente, coincidimos no odio a Fraga e á fonte Comic Sans! A que esperas para estar alí?

PD: Non é seguro que todos odiemos a Fraga.